Deze website draagt het AnySurferlabel, een Belgisch kwaliteitslabel voor toegankelijke websites. Meer informatie vindt u op www.anysurfer.be.

Home > Uit de praktijk

Uit de praktijk

Sammy Auwerx vzw Esperanza

Na een jaar vrijwilligerswerk in Guatemala richtten enkele vrijwilligers de vzw Esperanza op om de projecten ter plaatse te blijven ondersteunen.

Een korte getuigenis van Sammy Auwerx van de vzw Esperanza...

1. Hoe is de vzw Esperanza ontstaan?
In het jaar 2005-2006 woonden we met een achttal vrijwilligers in de sloppenwijken van Guatemala City. Voor sommige vrijwilligers was het een deel van hun “eindproject”, anderen namen er een jaar loopbaanonderbreking voor en nog anderen kozen voor dit vrijwilligerswerk na hun studies. We gaven allemaal bijles aan (straat)kinderen uit onze wijk binnen UPAVIM (Unidas Para Vivir Mejor). Niet alleen de vriendschapsbanden onder de vrijwilligers, maar ook de banden met “onze kinderen en Guatemalteekse vrienden” waren erg sterk. Bij onze terugkeer besloten we om de vzw Esperanza op te richten. Zo kreeg ons vriendengroepje een officieel status en konden we veel makkelijker acties op touw zetten in Vlaanderen.

2. Welke projecten ondersteunen jullie in Guatemala?
Het project UPAVIM  is een lokaal vrouwenproject. Een aantal vrouwen hebben zich verenigd en zo groeide de organisatie langzaam uit tot een lichtpunt in de bijna uitzichtloze toekomst van een sloppenwijk. Dankzij onze sponsors en acties kunnen wij hun werk ondersteunen: goedkopere dokter- en apotheekdiensten, extra schoolmateriaal voor de kleuter- en lagere school, materiaal voor soja- en broodproductie,… Het grootste deel van onze steun gaat echter wel naar het programma van de ‘becas’ (studiebeurzen) omdat we ervan overtuigd zijn dat onderwijs een cruciale rol speelt bij het verbreken van de vicieuze cirkel van armoede en geweld, waar vooral kinderen de dupe van zijn.

3. Waar halen jullie steun voor jullie project en hoe maken jullie mensen warm om jullie te steunen?
Wel, dankzij onze geografische verspreiding (van Oostende tot Riemst, en van Brussel tot Amsterdam) kunnen we steeds veel mensen bereiken op onze benefietavonden waar we onze ervaringen delen. Verder kunnen we rekenen op inzamelacties van schooltjes, de opbrengst van een kerstmarktje, subsidies van onze gemeente, persoonlijke giften van vrienden en familie, service clubs, … En dankzij een eenmalige schenking van de Nationale Loterij konden we bijdragen aan de bouw van een extra verdieping. Het kost ons veel (vrije) tijd, en nog veel meer energie, maar als we de dankbaarheid van de UPAVIM-vrouwen voelen, of nóg meer de ‘big smile’ zien van de kinderen zelf als ze weer een leuke dag gehad hebben op school of in het project, dan weten we weer dat het allemaal en nog veel meer de moeite waard is!

4. Met welke moeilijkheden zijn jullie ooit geconfronteerd geweest?
Moeilijk zijn en blijven vaak administratieve diensten. Bewijsstukken verzamelen die in België verplicht zijn voor zowat elke subsidie, maar zeker geen vanzelfsprekendheid zijn in een ontwikkelingsland. Gelukkig kunnen we rekenen op de samenwerking met de vrijwilligers ter plaatse die wel de waarde van zo een papiertje kennen en ons dan ook regelmatig kopies opsturen per post of meegeven aan bezoek vanuit Europa.

5. Wat is jullie mooiste verwezenlijking?
Elke steun is een verwezenlijking voor ons. Iedere euro is zo veel waard, dat je het je als Europeaan niet kan inbeelden. Een mooi moment was bijvoorbeeld toen twee meisjes, die dankzij onze steun naar school konden gaan, dat jaar al verkozen werden als beste leerling van de school! Voor een vrijwilliger persoonlijk betekenen de vriendschappen die je opbouwt tijdens zo een periode met de kinderen, jongeren en families van de wijk ongelofelijk veel. Bijna iedere vrijwilliger is ook al teruggekeerd naar het project om de banden te blijven onderhouden.

6. Wat hebben jullie geleerd dankzij dit project?
Je leert onnoemelijk veel tijdens zo een project. Als vrijwilliger in een sloppenwijk leer je relativeren vooral op vlak van tijd (mañana hay otra dia) en geld. Je ervaart met eigen ogen de enorme onrechtvaardigheid in onze wereld en zelfs binnen een land of stad. Zo kan de ene jongere in Guatemala uitgaan in discotheken met kredietkaarten van zijn ouders, terwijl de andere jongere sterft aan een longontsteking omdat zijn familie geen 10 euro heeft voor zijn behandeling. Dat zet je aan het denken als je terug komt in Vlaanderen, waar we zo vaak klagen over…over alles en niets….